Artist statement: Re-Searching Identity

Selfie culture? Researching Identity through self-portraiture.

In the 1990s I earned a living as a subject in front of the camera. Years later, I radically shifted this orientation: I became the author of my own representation, gradually creating an extensive body of self-portraits. I have been doing this kind of work ever since, questioning always the position of the subject-woman with respect to the camera lens.

When I first began my work as a photographer, I drew inspiration from the work of Claude Cahun and Cindy Sherman among others, and I felt myself in good hands in this rather exclusive club of self-portraiture artists. Who could have imagined that 15 years later, “selfie” would become the word of the year in 2013 and that what seems like everyone in the world would be snapping away with a built-in camera-telephone turned around and aimed at themselves?

How the “self” actually figures in our increasingly “selfie culture” and what we as artists choose to put in our frames? Is there a difference of how do we present ourselves on social media and in art galleries? What does “perfection” mean? I ask about the distinction between art photography and contemporary selfies? In so doing, I evoke the explosive combination of anxiousness and celebration that comes from daring to realise abstract ideas with one’s own body, during the performance of the absolutely singular mixture of numbness and physical pain produced by the photo shoot as an experience of the process of creating art. What, if any, continuum can we draw between the image produced by that intense experience and
the quick image produced by an IPhone X and available filter work?

Susanne Junker

Susanne Junker_reset_selfies.jpg

Selfi kultura? Istraživanje identiteta kroz autoportrete.

Devedesetih godina prošloga veka dobila sam priliku da živim kao
subjekat ispred kamere. Nekoliko godina kasnije radikalno sam promenila ovu orijentaciju: postala sam autor sopstvene pojave, konačno stvarajući uveličano telo autoportreta. Bavila sam se ovim tipom posla jako dugo, preispitujući položaj subjekta-žene, sa poštovanjem prema objektivu kamere.

Kada sam prvi put počela da radim kao fotograf, crpela sam inspiraciju, između ostalih, od Klod Kaun i Sindi Šerman i osećala sam da sam u dobrim rukama, jer sam u ovom prilično eksluzivnom krugu umetnika autoportreta. Ko bi samo mogao da zamisli da će 15 godina kasnije reč „selfi” da postane reč 2013. godine i da će ljudi širom sveta da se fotkaju kamerom mobilnog telefona sa rukama udaljenim od sebe, telefonima okrenutim naopačke usmerenih ka njima?

Kako se čovek uopšte definiše u našoj sve snažnijoj „selfi kulturi” i šta mi kao umetnici biramo da stavimo u ramove? Postoji li razlika između toga kako predstavljamo sami sebe na društvenim mrežama i u umetničkim galerijama? Šta „savršenstvo” uopšte znači? Koja je razlika između umetničke fotografije i privremenog selfija? I tako razmišljajući probudim u sebi eksploziju anksioznosti i slavlja koje dolazi od ideje da se usudim da shvatim apstraktnost ovih ideja svojim sopstevim telom, zajedno sa karakteristikama apsolutne jedinične mešavine utrnulosti i fizičkog bola koji se javljaju pri stvaranju fotografije kao iskustva procesa stvaranja umetnosti. Kakav, ako u uopšte bilo kakav, kontinuum možemo da
uspostavimo između slike nastale iz takvog intenzivnog iskustva i brzog snimka napravljenog pomoću IPhone-a X i propuštenog kroz dostupne filtere?

Susanne Junker